Stichting Eregraf en Monument Oranje Vrijbuiters

Opdat zij nooit vergeten worden!

Herdenking door groep 8 van de Utrechtse Scholen Vereniging op 14 mei 2014

Programmaoverzicht

  • Welkomstwoord door Martine Hietink (juf van groep 8)
  • Verhaal door Victoria, Daniël en Coen
  • Toespraak: meneer Kerkhof
  • Gedicht voorgelezen door Niek: Vrijheid (T. Schoenmaker)
  • We zijn 2 minuten stil
  • We zingen gezamenlijk, staand het Wilhelmus
  • Gedicht voorgelezen door Isabel Luna en Sira
  • Afsluitend woord door juf Martine. Daarna:
  • We lopen gezamenlijk achter de kinderen met de kransen aan om deze bij het monument neer te leggen. Bij het monument wordt een zelf geschreven gedicht voorgedragen door Annick en Nikki.
  • Afsluiting in de koffieruimte met een drankje.


 

 

De leerlingen verwelkomden alle belangstellenden met de Vrijheidsfakkel 

■   In haar welkomstwoord geeft juf Martine aan dat de herdenking voor de zesde keer plaatsvindt. Zij gaat terug naar 2009
     toen de USV besloot het monument van de Oranje Vrijbuiters als een goede aanvulling op de geschiedenis over de Tweede
     Wereldoorlog te adopteren en de leerlingen van groep 8 te leren een herdenking te organiseren.



 

 

 

 

 

Victoria, Daniël, Niek, Isabel, Luna, Sira, Annick en Nikki bezig met het voorlezen van hun verhaal en gedichten 

■   Verhaal van Victoria, Daniël en Coen

We zijn hier vandaag bijeen gekomen om deze mensen te herdenken:

  • Cornelis Heij,
  • Roger Abma,
  • Leo Fischer, 
  • Anthonius Hegge, 
  • Johannes Holswilder, 
  • Karel Keizer, 
  • Christiaan Kerkhof, 
  • Hans van Koetsveld, 
  • Leo Heij, 
  • Heinz Loewenstein, 
  • Jacobus Martens, 
  • Egbertus Meulenkamp, 
  • Bob van Oorschot, 
  • Klaas Postma, 
  • Herman van Roon,
  • Thomas Spoelstra, 
  • Andries van Beek, 
  • Pieter Verhage, 

Jan van de Voort kreeg gratie, maar moest toelijken hoe de anderen geëxecuteerd werden. Daarna werd hij weggevoerd naar Dachau 
Bertus Heij kreeg ook gratie, maar moest ook toekijken hoe de anderen geëxecuteerd werden, onder wie zijn beide broers. Ook Bertus ging naar Dachau. Beide overleefden het vernietigingskamp.

Vijf jaar in een vreselijke oorlog. Hoe kan het erger?

Er werden dingen afgeschaft en de bevolking werd onderdrukt. Maar gelukkig waren er ook mensen die zich verzetten. Een van de groepen die zich verzette was de Oranje Vrijbuiters. Zij waren een van de weinigen die dapper genoeg waren om de mensen te helpen met gevaar voor eigen leven door bijvoorbeeld distributiekantoren te overvallen. Uiteindelijk werden ze verraden en hebben ze een vreselijke tijd gehad in het Oranjehotel. Ze zijn een groot voorbeeld voor velen, omdat ze anderen hielpen terwijl ze wisten dat het heel gevaarlijk was. Ze offerden zich op en gaven hun eigen leven voor vele anderen. Daarom moeten we hen herdenken en zorgen dat ze niet worden vergeten.
Iedereen weet natuurlijk dat oorlog erg is.
Toch hebben veel mensen niet door dat het niet alleen vreselijk is om in de oorlog te leven, maar ook om na de oorlog te zien wat je eraan hebt overgehouden.
Wij herdenken deze mensen omdat wij de familie en vrienden willen steunen van deze mensen zodat zij het verhaal van deze mensen door kunnen vertellen zodat ze toch nog in onze harten leven.

Toespraak meneer Kerkhof

Ik zal de halmen niet meer zien
Noch binden de volle schoven 
Maar doe mij in den oogst geloven 
Waarvoor ik dien

Op 29 februari 1944, stond de volgende bekendmaking in de krant. Het was het enige bericht wat de nabestaanden van het overlijden van hun geliefden onder ogen kwam. Het bericht luidde:

“Het Polizeistandgericht heeft op 28 februari 1944 de volgende 20 Nederlandse saboteurs ter dood veroordeeld. Hun misdaden werden gekenmerkt door deel uit te maken van een uitgesproken geheime terreurorganisatie die bolsjewistische methoden gebruikte, moord- en roofovervallen pleegde waarbij weerloze vrouwen niet gespaard bleven. Buitgemaakte levensmiddelen- en textielbonnen werden voor zichzelf gebruikt en in de clandestiene handel gebracht. Typerend is, dat drie volle joden deel uitmaakten van de organisatie die andere leden opstookten tot geweld. Daarnaast was het onbevoegd in bezit hebben van wapens een dusdanig zware overtreding, waar de doodstraf al in opgesloten lag”.

Deze 20 Nederlanders waren de door verraad opgepakte Oranje Vrijbuiters. Voor de volledige tekst van de toespraak gelieve hier te klikken. 

■   Gedicht voorgelezen door Niek: 

Vrijheid
Ik kan nooit genoeg begrijpen
Hoeveel verdriet er was
Ik kan nooit genoeg meeleven
Voor al het leed wat er toen was 
Donkere tijden en tijden van angst
Dictatuur is een roofdier en het volk de vangst
Mensen leven in onzekerheid
Ze waren hier niet op voorbereid
Na al de verschrikking
Zijn er jaren voorbij
Maar we herdenken nog steeds
Hoe dankbaar we zijn

■   We zijn 2 minuten stil en daarna zingen we gezamenlijk het Wilhelmus

 

                                              
                                              Gezamenlijk het Wilhelmus zingen 

■   Gedicht voorgelezen door Isabel, Lun en Sira

Moed 
Ergens in een hoekje,
Schijnt een heel klein lichtje.
Zo klein als een potloodpunt,
Maar zo mooi om uit te breiden.
Ergens ver weg van het lichtje zijn enge geluiden,
Mensen die huilen,
Mensen die proberen te vluchten, 
Van hun angst.
Mensen die in een hoekje wachten
Tot dat ze bevrijd worden.
Ergens in ons hart is onze moed,
Die ervoor moet zorgen,
Dat de slachtoffers bevrijd worden,
Dat iedereen net als wij gelukkig moet zijn,
Alleen met onze moed zal het lichtje in dat kleine hoekje
Bloeien tot de vrede op de aarde
En zal er geen oorlog meer bestaan
Alleen onze moed.

■   Ter afsluiting een woord door juf Martine

■   We lopen gezamenlijk achter de kinderen met de kransen aan om deze bij het monument neer te leggen.

 

          
  

                                                

 

 

                                 Monument met de kransen van de school en de stichting 


■   Gedicht door Anniek en Nikki    (Door hen zelf geschreven)

Gedicht Oranje Vrijbuiters 

Zo zou het moeten zijn geweest
Niet bang, in vrijheid en onbevreesd.
Maar zo was het toen helemaal niet
Alleen maar afscheid en verdriet.

Iedereen was verschrikkelijk bang
Maar gelukkig duurde dat niet lang.
Want toen zijn mannen opgetreden
En hebben de Duitse regels overschreden.

Ze hebben heel veel moeten strijden
Om niet teveel mensen te laten lijden
Ze hebben echt alles gegeven
Sommigen kostte dat hun leven.

Geheime krant, gevaarlijke zaken
Alles om de Duitsers zwart te maken.
Ondanks hun hulp en moed
Drupte er toch nog heel veel bloed

De Duitsers hebben ze ontdekt
Nu hebben wij nog heel veel respect.
Voor de mensen die voor ons hebben gestreden
En voor al die mensen die hebben geleden

Zo zou het moeten zijn geweest
Niet bang, in vrijheid en onbevreesd.
Maar zo was het toen helemaal niet
Alleen maar afscheid en verdriet.


Afsluiting in de koffieruimte met een drankje.

                               
  

 

NOOT: Een lid van "Keep them roling" had over de herdenking gelezen en was met zijn jeep op Tolsteeg. Met een oude grammofoon met liedjes uit die tijd, een  stukje Tweede Wereldoorlog geschiedenis wat veel belangstelling trok.